NL
EN
Het was alweer jaren geleden dat ik mijn nicht voor het laatst had gezien. Toen ze vertelde dat zij en haar gezin een paar dagen in de Osiligilai Maasai Lodge zouden verblijven na hun zesdaagse safari met Ben, wist ik meteen dat we erbij moesten zijn. Vroeg in de ochtend pakte ik samen met mijn twee kinderen de auto in — vol verwachtingen en zin in avontuur — en vertrokken we richting West Kilimanjaro, een van mijn favoriete plekken in Tanzania. We waren onderweg naar Maasai en giraffen in West Kilimanjaro.
De Rit de Bush In
We besloten onze reis te beginnen met een bush brunch. Na het ophalen van onze lunchboxen in Moshi reden we weg — eerst over het asfalt, daarna over de stoffige zandwegen die zo typerend zijn voor dit gebied. Het landschap strekte zich eindeloos om ons heen uit: droog, stil en ruig. In het begin zagen we slechts één giraffe in de verte. Ik dacht terug aan eerdere keren, toen de vlaktes vol stonden met kuddes olifanten, zebra’s en giraffen.
Toch kon ik het niet laten om een kleine omweg te maken door de struiken. En wat een goed idee was dat! Al snel stonden we tussen grazende zebra’s — en daar, iets verderop, een paar sierlijke giraffen die rustig aan de acaciabomen knabbelden.
Ik moest glimlachen toen ik dacht aan de vorige keer dat ik offroad was gegaan — en daarna mijn auto niet meer wilde starten. (Laten we zeggen dat ik niet bepaald technisch ben aangelegd.) Deze keer besloot ik het iets veiliger aan te pakken.
Lunch tussen de Giraffen
Na een paar bochten kwamen we op een plek die perfect leek voor onze lunch — open bushland, een beetje schaduw, en giraffen die ons nieuwsgierig gadesloegen. We parkeerden de auto onder een acaciaboom, zetten onze tafel en stoeltjes neer en pakten de lunchboxen uit.
Het is moeilijk te beschrijven hoe bijzonder dat moment was: koffie drinken, kipburgers eten met de kinderen, en ondertussen omringd zijn door wilde giraffen in Tanzania. Alles voelde vredig en stil. De giraffen stoorden zich niet aan ons, en wij niet aan hen — we deelden gewoon even dezelfde ruimte.
Die rust werd kort verstoord toen een andere safariwagen stopte en bezoekers te dichtbij kwamen. De giraffen liepen langzaam weg — een kleine herinnering dat de mooiste ontmoetingen in de natuur juist plaatsvinden als je stil blijft en observeert.
Een Warme Maasai Welkom
Na de lunch reden we verder naar Osiligilai Maasai Lodge. Zoals altijd werden we hartelijk ontvangen — met gezang, vrolijkheid en de traditionele welkomstdrank: zoete koeienbloed (hibiscus-sap) met kaneel en suiker. Het klinkt misschien vreemd, maar het is een belangrijk Maasai ritueel dat symbool staat voor gastvrijheid en verbondenheid.
Toen we onze kamer hadden betrokken, konden we eindelijk ontspannen. Het uitzicht was adembenemend — de Kilimanjaro in de verte, de uitgestrekte savanne, en die constante, zachte wind die meteen rust brengt.
Familie, Cultuur en Verbinding
We bleven twee nachten, en die dagen vulden zich met lachen, verhalen en oprechte verbinding. Mijn kinderen en de kinderen van mijn nicht speelden eindeloos — renden blootsvoets door het gras, dansten met de Maasai en zaten ’s avonds rond het vuur terwijl er gezongen werd.
Voor mij waren de gesprekken met de Maasai het meest waardevol. We praatten over hun manier van leven, hun natuurlijke geneeswijzen, en hoe zij conflicten oplossen door overleg en het uitwisselen van vee. Ze lezen tekenen in de natuur — iets waar ik vroeger om zou lachen — maar hoe meer ik luisterde, hoe meer ik de wijsheid ervan begon te begrijpen.
Er hangt een bijzondere rust bij Osiligilai. De horizon lijkt oneindig, de kinderen lachen, de Maasai leren je met hun kalme kracht iets over evenwicht en verbondenheid. Elke keer dat ik er ben, voel ik me dichter bij de natuur en bij mezelf.
Toen het tijd was om te vertrekken, voelde ik die typische mix van dankbaarheid en weemoed. Een bezoek aan Osiligilai herinnert me er altijd aan wat echt belangrijk is — familie, gemeenschap, natuur, en het genieten van het moment.
Marion
